بهاره

نمی دانم چرا امشب واژه هایم خیس شده اند
مثل آسمانی که امشب می بارد....
و اینک باران
بر لبه ی پنجره ی احساسم می نشیند
و چشمانم را نوازش می دهد
تا شاید از لحظه های دلتنگی گذر کنم

اینجا آخر آرزوهاست.سر سطر

آیا می توان آرزو ها را دوباره سر سطر نوشت

و رویا ها را به واقعیت تبدیل کرد

و خوبی ها و بدی ها را در سطر بالا جا داد...؟!

می خواهم با آرزوهایم سر سطر بشینم و در هیچ سطری جا نمانم

آیا می شود ...؟

نمی خوام با کسی غیر از تو باشم

می خوام از خوابی که لحظش یه ساله

برای دیدن روی تو پا شم

اگه تو باشی و دنیا نباشه 

می شه با تو همه دنیا رو سر کرد

اگه دنیا بیادو تو نباشی

 دلم دق میکنه با اینهمه درد